feyza

 bu gerçek hayat mı yoksa sadece bir hayal mi?  bir heyelana kapıldın,  gerçeklikten kaçışın yok  aç gözlerini, göğe bak ve gör _____________________________________________________  ben zavallı biriyim sadece, acınmaya ihtiyacım yok,  haydan gelir huya giderim çünkü  bazen yüksekte bazen alçaktayım,  rüzgarın nereye estiğinin bir önemi yok _____________________________________________________  ne yani beni durdurup suratıma tükürebileceğini mi sandın?  ne yani beni sevip ölüme terk edebileceğini mi sandın?  ah, bebeğim, bunu bana yapamazsın bebeğim  hele çıkayım, buradan, hele bir çıkayım!

eskisi gibi kitap okuyamıyorum ve bu durumu sanırım kabullendim. yapamadığım, başaramadığım her şeyin sorumlusu benim. bu hayattan ne istediğimi bilmiyorum, umutla umutsuzluk arası yine de bir şeyler bekliyorum, soğuk bir mermerin üzerinde uzanmış vücudum boylu boyunca iğnelenirken, ben -sadece-, sabırla, bekliyorum. sıradan insanlar gibi bir hayatım olacak, sıradan bir okul hayatım, sıradan iş arkadaşlarım, üzerine sıradan bir adamla evlenip, üzerine 2 çocuk yapıp hayatımı onlara adadıktan sonra bir gün damar tıkanıklığından TAK ölüp gideceğim diye, ödüm kopuyor. bu zinciri kırmak için neler yapabilirim? bu senaryoya ait değilim, bundan eminim. kendimi tanıyorum. ne istediğimi değil ama, ne istemediğimi biliyorum. 40 yaşına geldiğimde, üçlü koltuğa uzanmış bugün ne kadar çok hasta baktığımdan sızlanırken, eşimle birlikte televizyonda yalanlarını peşi sıra sayıp döken politikacıları mı izleyeceğiz? bunun üzerine konuşacağız bir de? geleceğimiz ne olacak, çocukların okulu, evin aidat...